جشن تولد.....!

 

(.¸.•*  تولدم مبارک ¸.•*´¨)

سلام

اول کیک گذاشتم چون من به فکر شکم تک تک دوستای گلم هستم

اگه کم هست به بزرگی خودتون ببخشید بوجه در حد همین بود

تارخ تولدم ۱۶/۹/۱۳۶۷

روز تولدم مساوی هست با روز ....دانشجو .....

تا شقایق هست زندگی باید کرد

دوستتون دارم

من تنها من خسته          با یه کوله بار غصه       

من مجنون من عاشق       روی دریا توی قایق        

من گریه من ساده        از عشقت شده آواره       

تو زیبا تو خفته           با یه دنیا حرف نگفته      

تو لیلی تو همراه        گفتی از شادی فردا        

تو همرازتونایاب          عشقت شده برام سراب    

با تو عمری بی تو هرگز       

     

               ۩۞۩ شعر از سینا۩۞۩                                                       

بود شمعي در غم پروانه اي

 روشن و تنها به فکر چاره اي

 شاپرک پروانه اي در فکراو

 آتشي در جان او افکنده بود

 درد پروانه ز درد شمع بود

 شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

 گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد

یک برگ از خاطرات  .........!

تا تنها ميشم قاصدک خيالمو ميفرستم به گذشته

 نميدونم چرا چشمام دوست دارن گريه کنن
بغضم تو گلوم ميشکنه نميدونم چرا زمان

اين همه سري ميره اخه مگه اينده چي داره
که اين همه عجله ميکنه که بهش برسه

همه کاغذ سرنوشتم ورق خورد. اما نتوستم
يه برگشو قشنگ بنويسم بدون خط خوردگي

 از همون کوچکي هم نا مرتب بودم دفتر مشقم
پر از خط خوردگي بود ..     

       ۩۞۩ شعر از سینا۩۞۩        

                        

                داستان عشقی          

    روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافتم...
            

                يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم                 
وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم
پر پروانه شکستن هنر انسان نيست
گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم
يادمان باشد سر سجاده عشق
جز براي دل محبوب دعايي نکنيم
يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

وقتي دل تنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوستش داري ,وقتي نااميد مي شي,
به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي,وقتي پر ازسکوت شدي بياد بيارکسي روکه به
صدات محتاجه,هر وقت خواستي از غصه بشکني به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه
کلبه ساخته

اي قشنگ ترين بهانه زندگيم به من بگو مهرو محبت
را از كدامين چشمه زيبايي گرفتيكه خارها را
گل كردي و دلها را عاشق خود و انوار
كدامين ستاره اي كه روشنايي
چشمانت را از آن گرفته اي
كه با نگاهت شعله عشق را
در جانم افروختي. صدايت را از كدام
مرغ خوش آوا گرفته اي كه طنين آن مرهم
همه زخم هاي من است. خوابم مياد اما
مي ترسم كه بخوابم مي ترسم
كه اگه بخوابم تو را درخواب
ببينم كه از من جدا
مي شوي.

 

خدا حافظ

 

|+|

بازم از تو مینویسم

سلام به همه دوستان گلم که من و وبلاگم و

تنها نگذاشتن و یه سلامی به گرمی دل عاشق به

عشقم الهام 

" روزهاي باراني "

در يك روز باراني با تو آشنا شدم

رفتيم ، گفتيم ، خنديديم ، چه قدر خوش بوديم ، خيس شديم !

و هنوز باران مي باريد كه از هم جدا شديم

تو به سويي رفتي و من به ديگر سو ، خيس شديم !

و حالا وقتي باران مي بارد نمي دانم بخندم يا گريه كنم

زير باران كدام خاطره را نگه دارم و كدام را بشويم ؟

درون كاغذ هاي پاره شده ي شعرهايم تو را مي جويم ولي اي كاش زود تر ميدانستم براي هر تصميمي بايد خوب انديشيد و هر جدايي را با يد با تنهاي جواب داد و سهم من از آن فقط قلبي است كه با خاطرات او ميتپد هنوز هم مي توانم صدايت را احساس كنم ولي اكنون هم چون ديوانگان بر ساحل رويا هايم قدم ميزنم يادمه يه روزي دو تا قلب كشيدم يكي براي تو و ديگر خودم هنوز هم يادگارمون روي درخت مونده كاش درختي بودم تا هر كس با گذاشتن خاطرتش بر روي ساقه هي تنم ديگر نگران زمانهاي از دست رفته عمرش نباشد و تازه فهميدم روز گار خواهد گذشت چه با تو و بي من و نسيم هنوزدر دم صبح كوچ ميكنم و بوي يار را به مشامم ميرساند

۩۞۩ شعر از سینا۩۞۩

 

برتن پيردرخت بيد                            بر شاخه هاي پريشاني اميد

مينويسم دوستت دارم                        از يك شب تنها تاطلوع مرگم

نا كي تحمل خواهي كرد                    اين افسونه مرا همراه با درد

پريشان و خسته قدم ميزنم                   همچون ديوانگان ساز مي زنم

اي ني بنواز شايد صداي تو              وعهد ي ديدار را تازه كند براي تو

شب ها چشمانم صدايت  میکنند               و براي با تو بودن دعا ميكنند

اشكهايم را توشه راهت ميكنم             و به شن هاي بيابان سوگند ميخورم

در اين راه تنها نباشي                       تو هم تا آخر خط موندگار باشي

دست در دست هم راه ميروم         غم هايمان را به جزيراي تبعيد ميكنيم

و شادي ها را با هم تقسيم                    ديگر آن دل شكسته تنها نيستم

خدا حافظ همين حالا تنهايي               من لحظات با تو بودن همه مردن

به پاس بودنت در كنارم                       يك بار ديگر صدايت ميكنم

خدا حافظ تنهایی

۩۞۩ شعر از سینا۩۞۩

در جاده هاي پر پيچ و خم ردپاي اميد را خواهم ديد

در طلوعي بي غروب روز و شب را سپري ميكنم

موج ها ساحل را نوازش ميكنند و من هنوز به اميد فردا راه ميروم

بي آن كه بدانم ديگر رادپايي واسه برگشتم نيست

از هر صداي مي هراسم چون باعث مرگ سكوتم مي شود

در آسمان پر ستاره ستاره ي مرگم خاموش شده

افسوس كه شهاب آرزو هايم با سرعت گذشت و من نديدم

و تك ستاره ي آرزو يم كه رسيدن به تو بود رفت

و حال در رويا هايم تنهام و اين تنهاي زندگي ام شده

پس خواهم گذراند با قلبي پر تپش

آينده خويش را حال با او و در راه او...

۩۞۩ شعر از سینا۩۞۩

پروانه

يك روز سوراخ كوچكي در يك پيله ظاهر شد.
شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده درپيله نگاه كرد.

سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي تواند ادامه دهد.

آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد.
پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.
آن شخص باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بالهاي پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.

هيچ اتفاقي نيفتاد!

در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.

چيزي که آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن، راهي بود که خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش قرار داده بود تا پروانه بعد از خروج از پيله بتواند پرواز کند.

گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم.
اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم، به اندازه کافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز کنيم.

من قدرت خواستم و خدا مشکلاتي در سر راهم قرار داد تا قوي شوم.

من دانايي خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل کنم.

من سعادت و ترقي خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت ماهيچه داد تا کار کنم.

من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.

من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان داد که نيازمند کمک بودند.

من محبت خواستم و خدا به من فرصتهايي براي محبت داد.

« من به هر چه که خواستم نرسيدم …
اما به هر چه که نياز داشتم دست يافتم»

بدون ترس زندگي کن، با همه مشکلات مبارزه کن و بدان که ميتواني بر تمام آنها غلبه کني.

.

 

عاشقی را شرط تنها ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

تا نشد رسوای عالم کس نشد استاد عشق

نیم رسوا عاشق اندر ماله خود استاد نیست

...............

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست 

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم

 تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست

..........

عشق يعنی مستی و ديوانگی

عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

عشق يعنی سجده ها با چشم تر

عشق يعنی سر به دار آويختن

عشق يعنی اشک حسرت ريختن

دوستت دارم الهام جون

...........

 اینم چند تا عکس که براتون گذاشتم تو ادامه مطلب

ممنون از نظرات فشنگتون

سینا والهام

 

|+|

تولدت مبارك عشق من..........

تولدت مبارك

الهام دوستت دارم

اين بار براي تو ميخوانم اما نه از عشق .. محبت...زندگي

از روزي كه تو با تمام بزرگيت آمدي تو شروعي باش براي

پايان تنهايم

از كوچيكي بر اين باور بودم كه هر كس يك ستاره دارد دوباره

چشمانم را رو به آسمان ميكنم نه براي ستارهي خودم براي يافتن

تو, مطما بايد زيبا ترينش را بيابم در ميان ميليونها فانوسي كه در

آسمان شب خود نمايي ميكنن تو رهنماي فلب مني تو جهت هاي

زندگيم را نشان ميدي شرق .غرب اگه همچون ملوانان در اقيانوسهاي

بيكران گم شدم تو را دارم با همان قايق كوچك كه تو برايم ساخته اي

بر آبي دريا خوام زد و پارو زنان شايد خيلي آهسته اما پر اميد

به جزيره خوشبختي كه با هم ساخته ايم ميرسم

براي زندگانيت عمري طولاني آرزو دارم دوست دارم برايت باشم

دوست دارم چشمانم زود تر از تو بسته شود تا نبودنت را نبينم

الهام دوستت دارم چون تو مرا درك كردي

منو باور كردي بخشيدي و در تاريكي ها تنهايم نگذاشتي

تولدت مبارك مبارك باد روز تو روز گل من

الهام مال مني تا هميشه 

 ستاره ها نميخوان اشك من و ببينن
غم هاي روزگارو واسه دلم بيچينن

اونا براي دلم چشمك زنان مي رقصن
ثانيه هاي عمرم به يادت و گذشتن

اي يار مهربونم قلب يخي مو بردار
بجاش يه قلب كهنه از خاطراتم بزار

اگه نشد مرهمي براي اين زخم من
اقاقي ها نميرن براي اين غم من

قافيه هاي شعرت تموم شده با صحرا
عشق تو,تو قلب من ميمونه مثله دريا

اي دختر بهاري سهم تو نسيت جدايي
از من بگير اين قلب و براي يادگاري

روياي تو قشنگ با دل من يه رنگه
 قاصدك ها ميگن كه رنگين كموم ميخنده

آسمونم اشكاشو گذاشته تو قطره ها
تا مثله سنگ صبور ميون اين سايه ها

يواش يواش بباره روي گل برگ لاله ها
يا اينكه شبنم بشه  رو غبار لحظه ها

تازه كنه عشق مو زنده كنه حرفاتو
اي هم سفر دستامو بگير تنها نرو

تو جاده زندگيت بي من و فردا نرو
بزار كه سرپناهت شم,شايدكه پبش مرگ تو

خوب لاقل ميدوني يكي برات ميميره
تموم لحظه هاشو با تو فقط ميبيته

تا تو ديگه نباشي تنها ترين تنها......

    شعر از سينا

بیا تا پا روی عشق ها نذاریم

دلهای عاشق رومازیر پاها جا نذاریم

بیا پرپرکنیم گلهای باغچه ی دلو

بیا مرهم بذاریم زخمهای کهنه ی هم رو

بیا تا باغچه ها راپرازشقایق ها کنیم

حرف اول روفقط وعده ی عاشقا کنیم

بیا ازروی زمین ریشه ی غم را بزنیم

بیا تا عشق سهم ماست رابه همه فریاد بزنیم

شعر از الهام

 

روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم. سريع از کنار مرداب دور شدم. حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

...................................

روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

....................................

بعد از رفتن تو فقط من مانده ام و روزهايي كه بي تو تكرار مي شوند و من در خلوت شبهاي بي ستاره ام از به تو انديشيدن عادتي ساخته ام دراز به درازاي آرزوهايي كه برايت داشتم و هنوز نمي دانم برق نگاه كدامين ليلي ني ني چشمان تو را خيره كرد و تيشه ي عشق كدامين فرهاد ريشه ي عشقمان را خشكاند ! اما ميدانم كه چون مجنون تا ابد در بيابان چشمانت به انتظار تو خواهم ماند....

...........................

 

گاه يک لبخند آنقدر عميق ميشود که گريه ميکنم گاه يک نغمه آن قدر دست نيافتني است که با آن زندگي ميکنم گاه يک نگاه آن چنان سنگين است که چشمانم رهايش نميکنند گاه يک عشق آن قدر ماندگار است که فراموشش نميکنم

 

 

 

عشق ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست. عشق آن است که يکي چتر شود و ديگري نفهمد که چرا خيس نشد....

                                                                                                                          روز مادر نيز پيشا پيش تبريك ميگم

     به همه مادر گل

....  ممنون از کسانی که نظر میدن   .....

 

|+|